Tuesday, January 17, 2012

The Story of the Butterfly

A man found a cocoon of a butterfly.
One day a small opening appeared.
He sat and watched the butterfly for several hours
as it struggled to squeeze its body through the tiny hole.
Then it stopped, as if it couldn't go further.

~b795383

So the man decided to help the butterfly.
He took a pair of scissors and
snipped off the remaining bits of cocoon.
The butterfly emerged easily but
it had a swollen body and shriveled wings.

The man continued to watch it,
expecting that any minute the wings would enlarge
and expand enough to support the body,
Neither happened!
In fact the butterfly spent the rest of its life
crawling around.
It was never able to fly.

What the man in his kindness
and haste did not understand:
The restricting cocoon and the struggle
required by the butterfly to get through the opening
was a way of forcing the fluid from the body
into the wings so that it would be ready
for flight once that was achieved.

Sometimes struggles are exactly
what we need in our lives.
Going through life with no obstacles would cripple us.
We will not be as strong as we could have been
and we would never fly.

Tuesday, November 29, 2011

सहज एक दिवस...

सहज एक दिवस विचारल तिला
सखे मी तुला काय आणु ?
थोडीशी फुल,थोडेसे मोती
आणि चांदण आण ओंजळ्भरून... ...

मनात म्हणालो स्वतालाच
प्रेम भलतच महाग असत
जमल तर वार्‍याची झुळुक
नाहीतर जाळणारी आग असत

ओंजळभरून फुल
एक दिवस तिला नेउन दिली
काय सांगू आनंदाने
सखी मझी हरकून गेली

आज फुल दिली
उद्या मोती देइल
ओंजळ्भरून चांदण
माझ्यासाठी घेउन येइल

शेवटी एक दिवस सांगितल तिला
चांदण तर खूप दूर आहे
मी तुला मोतीही देउ शकत नाही
तुझी एवढीशी इच्छा माझ्याकडून
पूर्ण होउ शकत नाही

क्षणभराच्या शांततेनंतर
सार आभाळ भरून आल
माझ चांदण माझ्या समोर
रीमझीम रीमझीम बरसून गेल

किती रे वेडा आहेस तू
प्रेम कधी काही मागत का?
प्रेमाला प्रेमाशिवा य
दुसर कधीकाही लागत का?

स्वतालाच विसरून स्वतालाच
प्रेम म्हणजे देण असत
आयुष्याला सुरात बांधेल
प्रेम अस गाण असत

मोती काय चांदण काय
प्रेम कधी कोणी मोजत का?
चंद्र समोर असताना
कोणी चांदण शोधत का?

Girl_boy_love1

Sunday, November 27, 2011

सलाम...

मुंबईच्या वैभवाला साजेश्या हॉटेल ताजला सलाम...
हॉटेल ट्रायडेंटला सलाम..कॅफे लिओपोल्डला सलाम...
बोटीतून आलेल्या त्या दहशतवाद्याना सलाम...
तिथे गोळ्या घालून मारलेल्यांना सलाम...
रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेल्या मुंबईकरांना सलाम...
सागरी सुरक्षेवर लक्ष नसणार्‍या सुरक्षा यंत्रणेला सलाम...
कोळी बांधवांनी दहशतवाद्याना दाखवलेल्या कोयत्याला सलाम...
सीएसटीला स्टेशनमध्ये प्राण गमावलेल्यांना सलाम...
शहीद करकरेंना सलाम…साळसकर साहेबांना सलाम...
जाबाझ कामटे यांचा प्राण घेणार्‍या लास्ट बुलेटला सलाम...
हुतात्मा मेजर संदीप उन्नीकृष्णन याला सलाम...
त्यांच्या गोळ्या लागून ठार झालेल्या प्रत्येक भारतीयाला सलाम...
मुंबईवर हल्ला करणार्‍या पाकिस्तानला सलाम…
पुरावे दाखवून त्यांच्यावर आरोप करणार्‍या आपल्या नेत्यांना सलाम...
हल्लेखोर आम्ही नव्हेच म्हणणार्‍या त्यांच्या नेत्यांना सलाम...
हल्ल्याच लाइव्ह फुटेज टीवीवर दाखवणार्‍याला मीडीयाला सलाम…
त्याच रिपीट टेलीकास्ट करण्याच्या त्यांच्या मानसिकतेला सलाम...
वर्षातून एकदाच आठवण येऊन श्रद्धांजली देणार्‍या प्रत्येकाला सलाम...
कोरडे अश्रू ढाळणार्‍या लोकांना सलाम…
शहीदांच्या पराक्रमांचे बॅनर लावणार्‍या घोटाळेबाज राज्यकर्त्यांना सलाम...
कसाबला जिवंत पकडणार्‍या पोलिसांना सलाम..
त्याला पोसणार्‍या आपल्या सरकारला सलाम…
त्याला फाशी देणार्‍या आपल्या न्यायदेवतेला सलाम…
त्याला सुधारू द्या असा म्हणणार्‍या मानवाधिकार समितीला सलाम..
बॅनर घेऊन मूक मोर्चे काढणार्‍यांना सलाम…
मृतांचे फोटो पुन्हापुन्हा प्रदर्शित करणार्‍या वृत्तपत्राला सलाम..
पोस्टर्सला बघून हळहळ व्यक्त करणार्‍याला सलाम..
उद्या त्याच पोस्टर्सचा कचरा उचलणार्‍याला सलाम…
फेसबुकवर स्टेटस टाकून श्रद्धांजली देणाऱ्याला सलाम...
कमीत कमी शब्दात जास्त सांगून जाणारे ट्विट करणाऱ्याला सलाम...
कॉंग्रेस सरकारला सलाम..त्यांच्या आदर्श राजकारणाला सलाम..
सगळा माहीत असूनही षंढ असलेल्या आपणा सर्वांना सलाम..
ज्यांना सलाम करायचा राहिला त्या सगळ्यांना सलाम..
गांडीवर हात न ठेवता दोन्ही हाताने करतो सलाम…
लाथ नाही पडणार, गोळीने किवा बॉम्बने मरणार ह्या माझ्या विश्वासाला सलाम..
सलाम तुम्हा सर्वांना सलाम… ... सलाम तुम्हा सर्वांना सलाम… !!

~सुहास झेले

Monday, October 31, 2011

तो आणि ती ...

आज तिचा फोन आला ,
शब्दाऐवजी अश्रूंच्या हुंद्क्याचा आवाज झाला ,
स्वतःला सावरून तिन सांगितलं ,अरे माझ लग्न ठरलं ,
ति सावरली पण तो क्षणात ढासळला ,
अन मग दोघ्यांच्या आसवांपुडे पावसाचा वर्षाव कमी वाटू लागला ...

शब्द सगळे हवेत विरले
ति म्हणाली माफ करशील ना रे मला ?
तो म्हणाला आपराध्यासारखी माफी का मागतेस ?
कर्तव्यापुरती करून तू आई वडिलांचा मन राखातेस ,
या जन्मी नाही झालीस माझी ,
तरी पुढच्या जन्मी तुझ्यावर फक्त माझा हक्क असेल ,
ऐकून म्हणाली हृदयाच्या कप्यात आठवनीच्या कोपऱ्यात
फक्त तुझी प्रतिमा असेल ,
धीर देऊन त्यान तिचा फोन ठेवला,
कुणाला अश्रू दिसू नयेत म्हणून पावसात जाऊन उभा राहिला ...

break

Wednesday, September 21, 2011

तुमची बायकोसुद्धा अगदी अशीच आहे ना हो?

तुमची बायकोसुद्धा अगदी अशीच आहे ना हो?
रोज जरी भांडली तरी तुम्हाला आवडते ना हो?

ऑफिसच्या कामासाठी बाहेरगावी जाता
चकाचक हॉटेलात डीलक्स रूम घेता
नाश्त्यापासून डिनर पर्यंत हाण-हाण हाणता
तरीसुद्धा पोट काही भरत नाही ना हो?
तिच्या स्वयंपाकाची चव येतच नाही ना हो?

काही दिवसांसाठी जेव्हा ती माहेरी जाते
जमेल तेव्हढी तुमची व्यवस्था लावून ठेवते
चार वेळा फोन करून हालहवाल विचारते
रिकाम्या घरात काही केल्या करमत नाही ना हो?
ऑफिस संपल्यावरती घरी जाववत नाही ना हो?

समारंभाला जाण्यासाठी ती भरपूर नटते
तुम्ही तयार होऊन बसता, ती तासभर लावते
पुन्हा पुन्हा विचारते, “मी कशी दिसते?”
कशीसुद्धा असली तरी, सुंदर दिसते ना हो?
तुम्ही “सुंदर” म्हटल्यावरती, गोड लाजते ना हो?

अनेक महिने-दिवसांनंतर तुम्ही मित्रांना भेटता
जुने दिवस आठवून आठवून गप्पांमध्ये रमता
थोड्याच वेळासाठी तुम्ही बायकोला विसरता
तितक्यात येतो फोन आणि तुम्ही पळता ना हो?
मित्र तुम्हाला बायकोचा गुलाम म्हणतात ना हो?

तुमचं पहिलं प्रेम तुम्ही बायकोत पाहता का हो?
तिच्या दोन डोळ्यांमध्ये आरसा दिसतो का हो?
तिचा हात हातात घेताच निवांत होता का हो?
“तिच्याशिवाय तुम्ही नाहीच” असं समजता का हो..??
तुमची बायकोसुद्धा अगदी अशीच आहे ना हो?

तुमची बायकोसुद्धा अगदी अशीच आहे ना हो?

Wednesday, June 1, 2011

पहिला पाउस…पहिलं प्रेम…

एक दुपार अशीच
सरत्या मे महिन्याची
मी खिडकीपाशी वाचत बसलेले
इतक्यात चाहूल लागली पावसाची

हवेत आलेल्या गारव्याने
उन्हाची काहिली ओसरली
तळपणार्या सूर्याची
कृष्ण्मेघांनी चांगलीच जिरवली

सोसाट्याचा वारा सुटला
बटांशी माझ्या खेळू लागला
त्या अलवार स्पर्शात
त्याचा भास झाला

बघता बघता
जलधारा बरसू लागल्या
टपोर्या थेंबांनी
धरती भिजवू लागल्या

झाडपान रस्त्यासोबत
त्यांनी हवेलाही नाही सोडलं
उरात दडवलेल्या आठवणींना
हलक्या सरींनी जागवल

नकळत हातातल पुस्तक मिटल
मन भूतकाळात हरवल
ओल्या मृदगंधासोबत
आठवणींच अत्तर दरवळल

पहिल्या पावसाच
हेच तर अप्रूप असत
पहिल्या प्रेमाशी त्याच
खूप जवळच नात असत

Thursday, May 12, 2011

धुंद...

कुणाच्यातरी कविता वाचताना
त्यात दोन ओळी आपल्याही असाव्यात
त्या कविता वाचता वाचता
तिझा चेहरा डोळ्यासमोर दिसावा ...

मग आपण सुद्धा कवी होऊ पहातो
जे मनात येईल ते शब्दात उतरवू पाहतो
इतर कवींपेक्षा आपल्या कवितेत असते फक्त ती
कविता संपल्यावर राहतो तो फक्त एकटा मी

मग काय मनात ती , ध्यानात ती
हेच काय स्वप्नात सुद्धा तीच
पण स्वप्नातून बाहेर आलोकी
राहतो तो फक्त एकटा मी ....

सकाळी उठल्यावर एकच हुरहूर
तिला जाऊन भेटण्याची
स्वप्नातील सर्व काही तिला सागण्याची
ती समोर आल्यावर वेड्या सारख तिला पाहण्याची

ती समोर असताना अतिशय आनंद
तिझ्या मिठीतला तो मोहक सुगंध
मग स्वप्न सागायचं राहूनच जात

कारण,

तिझ्या बरोबरच्या काही क्षणासाठी मी असतो धुंध
धुंध या आमुच्या जगात असच रहावस वाटत
असच तिझ्या सोबत पूर्ण आयुष्य जगावस वाटत
तिझ्या सहवासतील काही क्षण अमूल्य आहेत म्हणूनच ........

तिला कायमची आपल्या मिठीत सामाऊन घ्यावस वाटत...

 

index

सिलसिला

Beautiful song with Income Tax Lyrics मैं और मेरी कमाई,  अक्सर ये बातें करते हैं, टैक्स न लगता तो कैसा होता.?  तुम न यहाँ से कटती,  न तुम वह...