मिठीत यायचं तर अशी ये

मिठीत यायचं तर अशी ये
की दुजेपणाच भान सुटावं
सुप्त मनाच्या वादळातुन
फक्त श्वासांचं रान उठावं

मिठीत यायचं तर अशी ये
की मनानं मनात विरून जावं
माझ्या श्वासाने जरा थांबुन
तुझ्या श्वासात जगुनं घ्यावं

मिठीत यायचं तर अशी ये
की अस्तित्वानं दडून जावं
नेणिवेच्या धुक्यावरती
जाणिवेनं पडून रहावं

मिठीत यायचं तर अशी ये
की क्षणांनी स्तब्ध व्हावं
खोल मनाच्या गाभा-यातुन
आत्म्यानं मुक्त हुंकारावं !!

स्वर टिपेचा

स्वर टिपेचा आज वेचा ! रे उद्या, फुटणार काचा !
जायचे जातील ! पाहू सोहळा ; उरतील त्यांचा !

विस्मरुया आज सारे रंग ज्वाळेचा चीतेच्या.
चुंबनाचा रंग प्राशू लाजओल्या रक्तिम्याचा !

देहही नव्हता तपस्वी , जीवही नव्हता कलंदर…
झोपताना फक्त कुरवाळून घ्याव्या विद्ध टाचा…

संगतीला दोन हिरवे हात घेऊन चाललो मी,
थाटण्या संसार ग्रिष्माच्या शिवेवर ; पावसाचा !!!

मी म्हणालो बायकोला

मी म्हणालो बायकोला, आजपासून प्रेयसी तू
ती म्हणाली, यापुढे चोरून भेटू

मी किनार्‍याचा तिला पत्ता दिला
ती बिचारी खरकटी उरकून आली

मी तिला फेसाळ लाटा दाखविल्या
ती म्हणाली, दूध हे जाते उतू

ती म्हणाली आठवा वर्षे जुनी
मी म्हणालो, काळ सारा गोठला

रूम मित्राने दिली एकांत रात्री
ती म्हणाली राहिली पोरे उपाशी

परतलो मग शेवटी आपल्या घराला
ती म्हणाली, कोणती भाजी डब्याला ?

- अशोक नायगांवकर

प्रेम...

काल पुन्हा स्वप्नात आलीस
अशीच रोज् येशील का...
स्वप्नात येउन "Kiss" घेतला
असाच रोज् घेशील का..

रोज "Matching" ड्रेस घालत
अशीच माझी आठवन काढशील का...
सारखे "Item" म्हनत मला
रोज् गुदगल्या करशील् का....
 
रोज सकाळी "Good Morning" करत
अशीच मला उठव्शील का...
उठवत मला "सोनु" म्हनत
असेच खुप प्रेम करशील् का...
 
काहीतरी बहाने करुन् फोन करत
अशीच् मला "Cartoon" म्हनशील का...
कधीतरी येउन जवळ माझ्या
मला तुझ्या मीठीत घेशील् का...

सारखे "Miss Call" देउन् मला
क्शनोक्शनी माझी आठवन काढशील का...
कधीतरी अश्रु डोळ्यातले माझ्या
जवळ घेत मला पुसशील का..

जेवढे करते आहे प्रेम् माझ्यावर आज
नन्तरही तेवढे करशील् का...
जेवढे करते आहे प्रेम् माझ्यावर आज 
नंतरही तेवढच करशील् का...

एक प्रेयसी पाहीजे........

एक प्रेयसी पाहिजे, पावसात चिंब भिजणारी;
अन मलाही तिच्यासोबत, भिजायला लावणारी.

एक प्रेयसी पाहिजे, फुलपाखरांमागे धावणारी;
फुलांचे सारे रंग उधळत, झाडांमागे लपणारी.

एक प्रेयसी पाहिजे, मुग्धपणे हसणारी;
माझ्या बाहूपाशात, अलगद येऊन बसणारी.

एक प्रेयसी पाहिजे, कशीही दिसणारी;
पण मनाने मात्र, अप्रतिम सुंदर असणारी.

एक प्रेयसी पाहिजे, जिवलग मैत्रीण असणारी;
आमच्या नाजुक नात्याला, हळुवारपणे जपणारी.

एक प्रेयसी पाहिजे, माझ्या भावना जाणणारी;
मी जसा आहे तसेच, माझ्यावर प्रेम करणारी.

एक प्रेयसी पाहीजे, प्रेमाला प्रेम समजणारी;
सुखा-दुःखात माझ्या, तन्मयतेने साथ देणारी.

एक प्रेयसी पाहीजे........

मिळेल का अशी........एक प्रेयसी?

प्रेमाचा खरा अर्थ...

दूरवरच्या माळावर
मला एक वड दिसला होता
माझ्याप्रमाणेच तोही मला एकटा वाटला

मी त्याला विचारलं
टुझ्याही मनात तेच चाललयं का जे माझ्या मनात
तर म्हनाला
मी तर पडलोय प्रेमात
तुझं मला काय माहीत?

मी पुन्हा विचारलं
प्रेम म्हनजे काय असतं
तर म्हनाला
प्रेम हे जगन्याचं भान असतं
पावसानंतर हिरवं झालेलं रान असतं
बर्फ़ाळ थंडीत गारठून गेलेलं पान असतं
वैशाखवणव्यात पानगळ झालेलं झाड असतं
अलगद झोळीत पडलेलं दान असतं

मी त्याला विचारलं तू कुणाच्या प्रेमात पडलायस
तर म्हणाला
मी त्या मेघाच्या प्रेमात पडलोय
जिने मला गेल्या पावसात भिजवलं

मी त्याला म्हणालो
अरे मी तीला ओळखतो, सगळेच ओळ्खतात
ती तर सगळ्यानांच भिजवते
पण पण म्हणून तू तिच्या प्रेमात पडलायसं
अरे मग तर तू मुर्खच
अरे तू स्वताकडे पाहिलयस का?
अर्धा तर जमिनीत रुतलेला
उंच होण्याऐवजी नुसताच जाडीने वाढ़णारा
त्या आकाशीच्या मेघांची अपेक्षा करतोयस
तर तो नुसताच गूढ़् हसला

इत्क्यात अंधारुन आले
आकाशात मेघच मेघ जमा झाले
तो हर्षभरीत नजरेनं वर बघत् होता
पण ती मात्र वाऱ्याशी गप्पा मारत होती
त्याच्याशी खेळत होती
या वडाबद्द्ल तर तीला काहीच माहीत नव्हते

मी खिन्न मनाने
परत निघालो
थोडा दूर गेलो असेल तोच
काडकन आवाज झाला
प्रकाशाचा लोळ उठला
मेघातून निघालेली वीज
धाडकन वडावर कोसळली
मी त्याच्याकडे पाहिले
मरणाच्या दारात असुनही
तो हसत होता

मला म्हनाला
अरे मी तिच्यासोबत घालवलेला
हा क्षण मला पुरेसा आहे
मी समाधानाने प्राण सोडतो आहे
मी मात्र सुन्न झालो होतो
प्रेमाचा खरा अर्थ आता मला कळला होता

पावसापुढे हार न मानता

पावसापुढे हार न मानता,
वाऱ्यापुढे न झुकता
बर्फ किंवा रणरणत्या उन्हापुढेही न झुकता
शक्तिशाली शरीरयष्टीची
इच्छा न बाळगणारा
नेहमी शांतपणे हसणारा
रोज चार कप भात खाणारा
मिसो व भाजी खाणारा
प्रत्येक गोष्ट मनाला लावून न घेणारा
पण नीट निरीक्षण करून समजून घेणारा
आणि न विसरणारा
पाईन वृक्षांच्या सावलीत, वनराईत
छोट्या गवती झोपडीत राहणारा
जर पूर्वेला एखादे आजारी मूल असेल
तर त्याची काळजी घेण्यासाठी जाणारा
जर पश्‍चिमेला एखादी आई दमलेली असेल
तर भाताच्या रोपांचा गुच्छ घेऊन जाणारा
जर दक्षिणेला कोणी मृत्यूशय्येवर असेल
तर तेथे जाऊन "घाबरू नकोस" असे म्हणणारा
जर उत्तरेला भांडणे अथवा खटलेबाजी सुरू असेल
तर "हे सारे थांबवा, हे बिनमहत्त्वाचे आहे" असे सांगणारा
दुष्काळाच्या वेळी अश्रू ढाळणारा
शीतल उन्हाळ्यात भांबावून चालणारा
ज्याला सगळे "ठोंब्या" म्हणतात
ज्याचं कोणी कौतुक करत नाही
ज्याच्याबद्दल कोणाला काळजी वाटत नाही
तशा प्रकारचा माणूस
मला व्हायचं आहे..

- मियाझावा केंजी (जपानी कवी)
अनुवाद : हर्षद फडके